Η Δραματοθεραπεία αποτελεί εναλλακτική και συμπληρωματική θεραπεία στο κομμάτι της αποκατάστασης της ψυχικής υγείας με αποκλειστικό στόχο να βοηθήσει τους ανθρώπους να εντοπίσουν και να προσεγγίσουν με διαφορετικό τρόπο ζητήματα και προβληματικές καταστάσεις που σοβούν στη ζωή τους, προκειμένου να διερευνήσουν εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης αυτών των εκκρεμοτήτων.

Η συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να εφαρμοστεί με επιτυχία σε πολλά πλαίσια, π.χ. στην θεραπεία με παιδιά, εφήβους και την αντιμετώπιση εθισμού από ουσίες, διατροφικές διαταραχές, μετα-τραυματικού στρες, διαταραχές της προσωπικότητας αλλά και να συνδράμει στην ψυχολογική στήριξη και ενίσχυση θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης. Η εφαρμογή της συγκεκριμένης θεραπευτικής παρέμβασης μπορεί να πραγματοποιηθεί σε περιβάλλον ομαδικής ή ατομικής θεραπείας και πάντα υπό την καθοδήγηση ενός ειδικού επαγγελματία ψυχικής υγείας τον… δραματοθεραπευτή.

Η Δραματοθεραπεία περιλαμβάνει…

Την σύνθεση και αφήγηση ιστορίας, role-playing, ανάθεση & αντιστροφή ρόλων, αυτοσχεδιασμό, δημιουργική έκφραση και καλλιέργεια εκφραστικών μέσων αλλά επίσης μάσκες και θεατρικά σκηνικά  χρησιμοποιούνται ως ερέθισμα για την δραματοποίηση. Η βασική θεωρία της δραματοθεραπείας είναι ότι το δράμα και το θέατρο είναι κάτι περισσότερο από προσομοίωση, απομίμηση 7 αναπαράσταση της ζωής αλλά αποτελούν ουσιαστικά τρόπους για τους ανθρώπους να συμμετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες, να δρουν και να εκφράζονται δημιουργικά και εποικοδομητικά, να αποφορτίζονται από εσωτερικές εντάσεις και καταπιεσμένα συναισθήματα, να απελευθερώνονται, να εξιλεώνονται, να λυτρώνονται…

Ενώ το δράμα και οι πιθανές θεραπευτικές επιδράσεις του έχουν αναγνωριστεί εδώ και πολλά χρόνια, η δραματοθεραπεία δεν είχε το κύρος  ειδικής επαγγελματικής και επιστημονικής μεθόδου μέχρι την δεκαετία του 1930 όταν και διαμορφώθηκε η Δραματοθεραπεία που βλέπουμε σήμερα με κύριους εκφραστές και ερευνητές τους Peter Slade, Billy Lindkvist και Sue Jennings στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Δραματοθεραπεία τονίζει…

τη δημιουργικότητα, την εξωτερίκευση μύχιων συναισθημάτων και ενθαρρύνει πρώτιστα τον αυθορμητισμό δια του αυτοσχεδιασμού και την απαλλαγή από αναστολές και συστολές (ντροπή, φόβους έκθεσης και προβολής). Μέσα στη διαδικασία της δραματοθεραπείας, οι διάφορες διεργασίες επικεντρώνονται στο να κατακτήσουν τελικώς οι συμμετέχοντες μια κατάσταση ηρεμίας και γαλήνης.

Σε αντίθεση με το πραγματικό θεατρικό δράμα, ένας συμμετέχων σε διαδικασία Δραματοθεραπείας δεν επιτρέπεται να ταυτιστεί πλήρως με τον χαρακτήρα που υποδύεται, έτσι ώστε να είναι σε θέση να προσδιορίσει και να προβληματιστεί σχετικά με το ρόλο που παίζει και ως πρωταγωνιστής καλείται να υποδυθεί σκηνές από το παρελθόν και να έλθει αντιμέτωπος με εσωτερικές συγκρούσεις, να εξωτερικεύσει απωθημένες φαντασιώσεις και επιθυμίες, να φανερώσει όνειρα, προσδοκίες, φιλοδοξίες, ενορμήσεις.

Η σχέση ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα είναι ένα θέμα που επανέρχεται συχνά στην Δραματοθεραπεία. Οι συμμετέχοντες συχνά καλούνται να ανακαλέσουν και να αναβιώσουν πραγματικές εμπειρίες της ζωής τους. Με τον τρόπο αυτό, η Δραματοθεραπεία είναι «μια μορφή θεάτρου», όμως οι συμμετέχοντες, αναβιώνοντας ελεγχόμενα αυτά που έχουν συμβεί ή συμβαίνουν στην ζωή τους, επεξεργάζονται και προσπαθούν να ψηλαφίσουν βαθύτερα αγωνίες, τραύματα, πληγές τους και προσπαθούν να επέμβουν ώστε να τις επουλώσουν οριστικά και αμετάκλητα.

(Άρθρο του Λάσκαρη Κωνσταντίνου)

Σχόλια

σχόλια