Το 1960 ο Alister Hardy, θαλάσσιος βιολόγος, παρουσίασε την υπόθεση πως ο άνθρωπος έχει κοινό πρόγονο κάποιον περισσότερο υδάτινο. Ο ανταγωνισμός στις θερμότερες περιοχές μπορεί να οδήγησε κάποια είδη, μαζί με τον άνθρωπο στην αναζήτηση τροφής στις υδάτινες περιοχές. Στη συνέχεια η εξέλιξη έφερε τον άνθρωπο μακριά από το υδάτινο περιβάλλον αλλά με τις προσαρμογές να συνεχίζουν να υπάρχουν.

Το περιβάλλον στο οποίο βρέθηκαν απολιθώματα προϊστορικών ανθρώπων περιέχει περισσότερο στοιχεία θαλάσσια, όπως φυτά και ζώα που δραστηριοποιούνται κοντά στο νερό. Πέραν αυτού, ο Hardy παρατήρησε ότι το δέρμα του ανθρώπου είναι γυμνό, περιλαμβάνει το στρώμα λίπους στο δέρμα και όχι εσωτερικά όπως τα περισσότερα χερσαία ζώα, κάτι που όμως συμβαίνει στα υδρόβια θηλαστικά και πτηνά. Η διαχείριση της αναπνοής είναι επίσης ένας από τους παράγοντες που βοήθησαν στην εξέλιξη της ομιλίας, η θέση της τραχείας είναι στο λαιμό και όχι στη ρινική κοιλότητα επίσης χαρακτηριστικό των υδρόβιων οργανισμών. Επίσης η στάση των πιθήκων και χιμπατζήδων αλλάζει προς τα δύο πόδια όταν χρειάζεται να περπατήσουν στο νερό, κάτι που ενισχύει την θεωρία του υδάτινου πρόγονου.

Η Elaine Morgan συγγραφέας και σεναριογράφος ασχολήθηκε με την υπόθεση του υδάτινου πίθηκου και έγραψε αρκετά βιβλία υποστηρίζοντας την εξελικτική αυτή υπόθεση.

Προσωπική τοποθέτηση

Ένα από τα επιχειρήματα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την θεωρία αυτή είναι η λειτουργικότητα του ανθρώπινου σώματος σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Μπορεί να υπάρχουν ιατρικά ζητήματα που επηρεάζουν την διαβίωση μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, όμως το γεγονός πως ο οργανισμός λειτουργεί χωρίς να υπάρχει διατάραξη των οργάνων ή της ροής του αίματος δείχνει πως έχει εξελιχθεί με κατάλληλες προσαρμογές. Μια προσομοίωση της έλλειψης βαρύτητας είναι το νερό. Όταν βρισκόμαστε μέσα στη θάλασσα, αιωρούμαστε στο υδάτινο στρώμα όπως και στο διάστημα, όμως στη θάλασσα υπάρχει η αίσθηση του προσανατολισμού ως προς τα πάνω και κάτω.

Η υπόθεση του υδρόβιου πιθήκου μπορεί να μην είναι αποδεδειγμένη αλλά κάποια από τα επιχειρήματά της έχουν βάσεις που δεν μπορούν να απορριφθούν. Το μέλλον φαίνεται πως θα διαφωτίσει την εξέλιξη του ανθρώπου στο περιβάλλον (ή στον συνδυασμό περιβαλλόντων) όπου διαμορφώθηκε.

Η κατανόηση της ανατομίας και συμπεριφοράς μας εξελικτικά θα μας βοηθήσει να έρθουμε πιο κοντά στον τρόπο ζωής που μας αντιπροσωπεύει σαν είδος, καθώς η απομάκρυνσή μας από την φύση μας, έχει δημιουργήσει διάφορα προβλήματα στον σύγχρονο άνθρωπο που η επιστήμη δεν μπορεί να λύσει.

Φρειδερίκη Χαραλαμπίδου – Παπαθεμελή
Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος

Σχόλια

σχόλια