Τον αποκαλούσαν «Βασιλιά της σερφ κιθάρας» και όχι άδικα. Το μοναδικό κιθαριστικό στυλ του Ντικ Ντέιλ, που πέθανε την Κυριακή στα 81 του χρόνια, επηρέασε τους Beach Boys και όλα τα surf rock συγκροτήματα που ακολούθησαν, αλλά και ροκ θρύλους όπως τον Τζίμι Χέντριξ και τον Έντι Βαν Χάλεν.

Το «Let’s Go Trippin’» του 1961 θεωρείται το πρώτο surf rock τραγούδι στην ιστορία, αλλά η επιτυχία του που γνωρίζουν όλοι, ακόμη και όσοι δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με τη συγκεκριμένη μουσική, είναι η «Misirlou», η… τούρμπο διασκευή του στο παλιό ρεμπέτικο που αργότερα πέρασε και σε άλλα είδη μουσικής όπως η ανατολίτικη. Από τότε που ακούστηκε στα εναρκτήρια credits της ταινίας «Pulp Fiction», βρήκε μόνιμη θέση στην playlist των ροκ ραδιοφωνικών σταθμών – και όχι μόνο.

Ο Ντικ Ντέιλ αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας (καρκίνος, διαβήτης, αναπνευστική ανεπάρκεια), ωστόσο έδινε συναυλίες μέχρι τώρα. Το 2015 είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι «αν σταματήσω τις συναυλίες θα πεθάνω». Και δεν το εννοούσε ποιητικά, ότι χωρίς την αγάπη του κοινού θα μαράζωνε, αλλά κυριολεκτικά: χρειαζόταν 3.000 δολάρια το μήνα μόνο για τα φάρμακα που τον κρατούσαν ζωντανό.

Γεννημένος το 1937 στη Βοστώνη ως Ρίτσαρντ Μονσούρ, ξεκίνησε από μικρός να παίζει κιθάρα και γιουκαλίλι, και ο Λιβανέζος πατέρας του τού έμαθε τις ανατολίτικες κλίμακες που αργότερα αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της μουσικής του. Όταν το 1954 μετακόμισαν στην Καλιφόρνια «κόλλησε» με το σερφ και τελικά συνδύασε τα δύο πάθη του παίζοντας surf rock με το συγκρότημα Del-Tones.

Έκανε διάσημες τις κιθάρες Stratocaster της Fender και έπαιζε τόσο δυνατά που συνεχώς ανατίναζε τους ενισχυτές. Η Fender τον προσέλαβε για να τους βοηθήσει να βελτιώσουν τα όργανα και τους ενισχυτές τους, μέχρι να κατασκευαστεί ένας ενισχυτής που ο Ντέιλ δεν θα μπορούσε να ανατινάξει.

Αυτοδίδακτος και αριστερόχειρας, πηγή έμπνευσης για αμέτρητους μουσικούς που ακολούθησαν, ο Ντικ Ντέιλ έχει πλέον μόνιμη θέση στη λίστα του περιοδικού Rolling Stone με τους 100 μεγαλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών.