«Μόλις ο Φιλ άρχισε να κάνει πάλι χρήση ηρωίνης, το ένιωσα. Του είπα, «Θα πεθάνεις, αυτό γίνεται με την ηρωίνη«. Κάθε μέρα ήταν γεμάτη φόβο. Κάθε νύχτα που έβγαινε έξω, αναρωτιόμουν: άραγε θα τον ξαναδώ;»», λέει η Μίμι, περιγράφοντας πώς ο Χόφμαν άρχισε σταδιακά να κάνει συχνότερη χρήση περνώντας από τα χάπια στην ηρωίνη- το ναρκωτικό που τελικά θα τον σκότωνε.

Κάποια στιγμή πήγε σε κλινική αποτοξίνωσης και επέστρεψε πολύ διαφορετικός, οπότε αποφάσισαν μαζί να μετακομίσει εκτός σπιτιού, σε ένα κοντινό διαμέρισμα για να μην αναστατώνει τα παιδιά. Όταν υποτροπίασε ξανά, η Μίμι λέει πως αποφάσισαν να είναι ειλικρινείς με τα παιδιά τους και να τον επισκέπτονται στην κλινική. «Καθόμασταν σε ένα δωμάτιο και τα παιδιά του έκαναν ερωτήσεις, στις οποίες ο Φιλ απαντούσε με την γνωστή του ειλικρίνεια. Ποτέ δεν βγήκε να πει, «Χτυπάω ενέσεις ηρωίνης», αλλά τους είπε αρκετά για να το καταλάβουν, και αυτά χαίρονταν τόσο πολύ που τον έβλεπαν. Ήταν δύσκολο όταν φεύγαμε, επειδή όλα τους ήθελαν να μάθουν γιατί δεν έρχεται μαζί ο μπαμπάς στο σπίτι. Θεωρήσαμε όμως καλύτερο να το διαχειριστούμε μαζί ως οικογένεια», λέει.

Παρόλο που πήγε σε κλινική αποτοξίνωσης, ο ηθοποιός πάλευε τους τελευταίους μήνες της ζωής του κάνοντας τότε παράλληλα γυρίσματα για το «Hunger Games». Η Μίμι Ο’ Ντόνελ θυμάται να νιώθει ότι ο Φίλιπ είχε μπλέξει πολύ άσχημα και πως τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά. Όλοι οι φόβοι της επιβεβαιώθηκαν όταν ο ηθοποιός επέστρεψε σπίτι από την Ατλάντα. «Έγινε τόσο γρήγορα. Ο Φιλ επέστρεψε από την Ατλάντα και κάλεσα μερικούς φίλους και είπαμε ότι πρέπει να τον προσέχουμε. Μετά ξεκίνησε να κάνει πάλι χρήση και τρεις μέρες αργότερα ήταν νεκρός», λέει η ίδια.

«Περίμενα πως θα πεθάνει από την πρώτη μέρα που άρχισε να κάνει ξανά χρήση, αλλά όταν έγινε ήταν πολύ βίαιο. Δεν ήμουν προετοιμασμένη. Δεν υπήρχε καμία αίσθηση γαλήνης ή ανακούφισης, μόνο αβάσταχτος πόνος. Το δυσκολότερο όλων, το αδύνατο, ήταν που έπρεπε να σκεφτώ πώς να πω στα παιδιά μου ότι ο πατέρας τους μόλις πέθανε. Με ποια λόγια;», συνεχίσει η Μίμι.

«Πάνε τέσσερα χρόνια από τότε που πέθανε αλλά κι εγώ και τα παιδιά είμαστε σε μια φάση που το σκεφτόμαστε κάθε μέρα. Μιλούμε διαρκώς για εκείνος και πλέον μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να κλαίμε. Αυτή είναι η πρόοδος που έχουμε κάνει.

Μιλάμε για τις καλές και τις κακές πλευρές του, τα αστεία που έκανε αλλά και τις τρέλες, και θυμόμαστε πως ήταν πάντα γλυκός και τρυφερός. Αυτό το πράγμα μας κρατάει ενωμένους και μας δίνει δύναμη», καταλήγει.

Σχόλια

σχόλια