Παρά το ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε άντρες σαμουράι, υπήρξαν και οι Onna-bugeisha, οι γυναίκες σαμουράι, οι οποίες ήταν εξίσου τρομερές.

Πολύ πριν ο δυτικός κόσμος αρχίσει να βλέπει τους πολεμιστές σαμουράι ως εγγενώς άντρες, υπήρχαν και οι γυναίκες σαμουράι, τόσο ισχυρές και θανατηφόρες όσο και οι άνδρες.

Μια Onna-bugeisha με το naginata της

Ήταν γνωστές ως Onna-bugeisha. Εκπαιδεύονταν όπως και οι άντρες, τόσο στην αυτοάμυνα, όσο και στους επιθετικούς ελιγμούς. Επίσης, εκπαιδεύονταν να χρησιμοποιούν ένα όπλο, το naginata, που ήταν ειδικά σχεδιασμένο γι’ αυτές και να τους επιτρέπει καλύτερη ισορροπία δεδομένου του μικρότερου μεγέθους τους. Για χρόνια, πολέμησαν δίπλα σε άντρες σαμουράι, με τις ίδιες προδιαγραφές και περίμεναν από αυτές να εκτελέσουν τα ίδια καθήκοντα.

Μια από τις πρώτες γυναίκες σαμουράι ήταν η αυτοκράτειρα Jingū. Το 200 μ.Χ., η ίδια προσωπικά οργάνωσε και ηγήθηκε μιας μάχης στην Κορέα. Παρά την ευρέως διαδεδομένη ιδέα ότι οι γυναίκες ήταν δευτερεύουσες ως προς τους άνδρες και πρέπει να μένουν και να φροντίζουν το σπίτι, υπήρξαν και εξαιρέσεις για γυναίκες όπως η Jingū. Αυτές οι γυναίκες θεωρήθηκαν δυνατές, ανεξάρτητες και τις ενθάρρυναν να πολεμήσουν μαζί με άνδρες σαμουράι.

Η αυτοκράτειρα Jingū

Αφότου η αυτοκράτειρα Jingū άνοιξε το δρόμο, μια άλλη Onna-bugeisha ανήλθε στις τάξεις. Μεταξύ του 1180 και του 1185, ξέσπασε πόλεμος μεταξύ ηγετικών ιαπωνικών φατριών. Ο πόλεμος Γκένπεϊ ήταν μια σύγκρουση μεταξύ των φατριών Ταΐρα και Μιναμότο, φατρίες οι οποίες πίστευαν ότι η κάθε μια μπορούσε και έπρεπε να ηγείται της άλλης και ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου της Ιαπωνίας. Ως αποτέλεσμα είχε την πτώση της φατρίας των Ταΐρα και την άνοδο της Μιναμότο. Παρόλα αυτά, ίσως η Μιναμότο να μην τα είχε καταφέρει χωρίς την Tomoe Gozen.

Αν η αυτοκράτειρα Jingū ήταν το «τέλειο δέκα», η Tomoe Gozen ήταν ακόμα καλύτερη. Την περιέγραφαν ότι έχει απίστευτο ταλέντο στο πεδίο της μάχης καθώς και εξαιρετικά υψηλή διάνοια. Στη μάχη, επέδειξε ικανότητα στην τοξοβολία και την ιππασία, καθώς και στο κατάνα, το μακρύ, παραδοσιακό σπαθί των σαμουράι. Εκτός του πεδίου της μάχης, ήταν εξίσου τρομερή. Τα στρατεύματά της άκουγαν τις εντολές της και εμπιστεύονταν τα ένστικτά της. Ασχολήθηκε με την πολιτική και η φήμη της εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Ιαπωνία.

Η Tomoe Gozen

Σύντομα, ο ηγέτης της φατρίας Μιναμότο ονόμασε την Tomoe Gozen ως τον πρώτο αληθινό στρατηγό της Ιαπωνίας. Και εκείνη δεν τον απογοήτευσε. Το 1184, ηγήθηκε 300 σαμουράι σε μια μάχη εναντίον 2.000 πολεμιστών της φατρίας Ταΐρα και ήταν μια από τους πέντε επιζήσαντες. Αργότερα εκείνο το έτος, κατά τη διάρκεια της μάχης του Awazu, νίκησε τον πιο μεγάλο πολεμιστή της φατρίας Μουσάσι, Honda no Moroshige, τον αποκεφάλισε και κράτησε το κεφάλι του ως τρόπαιο. Λίγα είναι γνωστά για τη μοίρα της Tomoe Gozen μετά τη μάχη. Κάποιοι λένε ότι έμεινε και πολέμησε γενναία μέχρι θανάτου. Άλλοι ισχυρίζονται ότι έφυγε με το άλογο της, μεταφέροντας το κεφάλι του Moroshige. Παρόλο που δεν υπάρχουν αναφορές για την ίδια μετά τη μάχη, κάποιοι ισχυρίζονται ότι παντρεύτηκε έναν άλλο σαμουράι και όταν εκείνος πέθανε, έγινε μοναχή.

Για αιώνες μετά την κυριαρχία της Tomoe Gozen, οι Onna-bugeisha άκμασαν. Οι γυναίκες πολεμιστές αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι των σαμουράι, προστάτευαν χωριά και άνοιγαν σχολεία στην ιαπωνική αυτοκρατορία για να εκπαιδεύσουν νεαρές γυναίκες στην τέχνη του πολέμου και τη χρήση του naginata. Αν και υπήρχαν πολλές διαφορετικές φατρίες σε ολόκληρη την Ιαπωνία, όλες τους διέθεταν και γυναίκες σαμουράι και όλες ήταν ανοιχτές στις Onna-bugeisha.

Άγαλμα της Nakano Takeko στο Hōkai-ji της Φουκοσίμα

Τελικά, το 1868, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου αναταραχής μεταξύ της κυβέρνησης Τοκουγκάβα και της αυτοκρατορικής αυλής, δημιουργήθηκε μια ομάδα ειδικών πολεμιστριών γνωστών ως Joshitai, των οποίων ηγούνταν μια 21χρονη Onna-bugeisha, η Nakano Takeko. Η Takeko ήταν καλά εκπαιδευμένη στο naginata. Επιπλέον, είχε εκπαιδευτεί στις πολεμικές τέχνες και ήταν πολύ μορφωμένη, καθώς ο πατέρας της ήταν υψηλόβαθμος υπάλληλος στην αυτοκρατορική αυλή. Υπό την καθοδήγησή της, οι Joshitai ακολούθησαν τους άνδρες σαμουράι στη μάχη του Aizu. Αγωνίσθηκαν γενναία δίπλα τους, σκοτώνοντας πολλούς αντιμαχόμενους σε στενή μάχη. Δυστυχώς, ακόμη και η πιο καλά εκπαιδευμένη Onna-bugeisha δεν μπόρεσε να επιβιώσει όταν δέχτηκε έναν πυροβολισμό στην καρδιά. Η Takeko έπεσε κατά τη διάρκεια της μάχης. Ωστόσο, πριν αφήσει την τελευταία της αναπνοή, ζήτησε από την αδελφή της να την αποκεφαλίσει, έτσι ώστε να μην πάρουν το σώμα της ως λάφυρο.

Η αδελφή της πραγματοποίησε την επιθυμία της, θάβοντας το κεφάλι της στις ρίζες ενός πεύκου στο ναό Aizo Bangemachi. Αργότερα, στο σημείο χτίστηκε ένα μνημείο προς τιμήν της. Η Takeko θεωρείται η τελευταία μεγάλη σαμουράι και η μάχη του Aizu θεωρείται η τελευταία εμφάνιση των Onna-bugeisha. Λίγο αργότερα, το Σογκουνάτο, η φεουδαρχική ιαπωνική στρατιωτική κυβέρνηση, έπεσε, αφήνοντας την αυτοκρατορική αυλή να αναλάβει την ηγεσία.

Αν και δεν υπήρχαν Onna-bugeisha μετά την Takeko, οι γυναίκες πολεμιστές συνέχισαν να υπάρχουν. Στα 1800, οι γυναίκες συνέχισαν να αψηφούν τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων και συμμετείχαν σε μάχες. Εν τω μεταξύ, ο υπόλοιπος κόσμος είχε την ιδέα ότι οι σαμουράι ήταν μεγαλόσωμοι, δυνατοί άνδρες και ότι οι γυναίκες ήταν υποτακτικές, απλώς συμπληρώνοντας τη θρυλική κληρονομιά των Onna-bugeisha.

Ακολουθήστε μας στο Facebook